Dzisiaj mija 30 rocznica śmierci Żołnierza Niezłomnego- Franciszka Cieślaka ps. Wilczur

Franciszek Cieślak urodził się 16 września 1919 r. we wsi Pokrytki, gm. Regimin, pow. Ciechanów. We wrześniu 1939 r. walczył jako ochotnik w 32 pp. Armii Modlin. Po kapitulacji trafił do obozu jenieckiego, z którego zbiegł w 1942 r. i ukrywał się w swoich rodzinnych stronach na terenie rejencji ciechanowskiej. Podjął służbę w AK i otrzymał przydział do sekcji likwidacyjnej. Po rozwiązaniu AK pozostał w konspiracji, w miejscowych strukturach ROAK (Ruch Oporu Armii Krajowej), w oddziale por. Wacława Grabowskiego „Puszczyka”. Wczesną jesienią 1946 r., gdy znaczna część tej organizacji przygotowywała się do ujawnienia przed komunistami, zawarte zostało porozumienie między pozostałą częścią ROAK a Narodowym Zjednoczeniem Wojskowym (NZW), które deklarowało chęć i konieczność dalszej walki. W ten sposób „Wilczur” znalazł się w szeregach NZW. Jego oddział został rozbity przez grupę operacyjną UB nocą 24/25 listopada 1946 r. On sam dostał się do niewoli, został bowiem ciężko ranny i nieprzytomnego znaleziono go w miejscu walki.

Wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie z 12 grudnia 1947 r. został skazany na karę śmierci i „utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na zawsze”. W wyniku „amnestii” zamieniono mu karę śmierci na 15 lat więzienia. Pod koniec 1956 r. został warunkowo zwolniony. Ostatni żołnierze NZW z jego oddziału polegli 5 lipca 1953 r. w walce z 1300-osobową grupą operacyjną UB i MO w miejscowości Niedziałki. Dowódca oddziału por. Wacław Grabowski „Puszczyk” ostatni nabój przeznaczył dla siebie.

Franciszek Cieślak po wyjściu z więzienia powrócił do konspiracji, wyszukując nieujawnionych żołnierzy NZW oraz takich jak on, zwolnionych z komunistycznych więzień. Utworzył oddział zbrojny w okolicach wsi Głużek koło Mławy. W czerwcu 1957 r. po akcji na posterunek MO, w wyniku gadulstwa jednego z żołnierzy grupa została rozbita a Franciszek Cieślak został aresztowany i skazany na karę 5 lat więzienia. Wyrok odsiedział w całości na Mokotowie, w Siedlcach i Rawiczu. Latem 1962 r. wyszedł z więzienia, ale został przymusowo zesłany do Gdańska. Tam w sąsiadującej z hotelem robotniczym jednostce KBW zorganizował konspirację w systemie trójkowym, w celu dalszej walki z komunistami.

We wrześniu 1965 r. został aresztowany po raz trzeci i skazany przez Sąd Wojewódzki w Gdańsku na karę 12 lat więzienia. Został oskarżony o „założenie nielegalnego związku, mającego na celu działalność antypaństwową, polegającą na planowaniu gwałtownych zamachów na działaczy partyjnych, wysyłaniu do nich listów z pogróżkami oraz werbowaniu do tego związku innych osób”.

Na skutek długotrwałych zabiegów mec. Władysława Siły-Nowickiego i interwencji ks. Prymasa Stefana Wyszyńskiego, z powodu utraty zdrowia w kolejnych śledztwach jako inwalida został zwolniony w maju 1972 r.

Łącznie przesiedział w więzieniach Polski Ludowej za walkę o suwerenność i niepodległość Polski dwadzieścia jeden lat i sześć miesięcy. Stale był prześladowany i szykanowany, egzystował w nędzy, wymagał opieki i specjalistycznego leczenia. Po 1989 r. uzyskał rentę inwalidzką, ale w najniższym wymiarze.

Zmarł 3 lutego 1996 r.

Jest pochowany na cmentarzu parafialnym w Niedzborzu.

Cześć Jego pamięci!