Dzisiaj mija 30 rocznica śmierci Żołnierza Niezłomnego- Franciszka Cieślaka ps. Wilczur

Franciszek Cieślak urodził się 16 września 1919 r. we wsi Pokrytki, gm. Regimin, pow. Ciechanów. We wrześniu 1939 r. walczył jako ochotnik w 32 pp. Armii Modlin. Po kapitulacji trafił do obozu jenieckiego, z którego zbiegł w 1942 r. i ukrywał się w swoich rodzinnych stronach na terenie rejencji ciechanowskiej. Podjął służbę w AK i otrzymał przydział do sekcji likwidacyjnej. Po rozwiązaniu AK pozostał w konspiracji, w miejscowych strukturach ROAK (Ruch Oporu Armii Krajowej), w oddziale por. Wacława Grabowskiego „Puszczyka”. Wczesną jesienią 1946 r., gdy znaczna część tej organizacji przygotowywała się do ujawnienia przed komunistami, zawarte zostało porozumienie między pozostałą częścią ROAK a Narodowym Zjednoczeniem Wojskowym (NZW), które deklarowało chęć i konieczność dalszej walki. W ten sposób „Wilczur” znalazł się w szeregach NZW. Jego oddział został rozbity przez grupę operacyjną UB nocą 24/25 listopada 1946 r. On sam dostał się do niewoli, został bowiem ciężko ranny i nieprzytomnego znaleziono go w miejscu walki.

Wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie z 12 grudnia 1947 r. został skazany na karę śmierci i „utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na zawsze”. W wyniku „amnestii” zamieniono mu karę śmierci na 15 lat więzienia. Pod koniec 1956 r. został warunkowo zwolniony. Ostatni żołnierze NZW z jego oddziału polegli 5 lipca 1953 r. w walce z 1300-osobową grupą operacyjną UB i MO w miejscowości Niedziałki. Dowódca oddziału por. Wacław Grabowski „Puszczyk” ostatni nabój przeznaczył dla siebie.

Franciszek Cieślak po wyjściu z więzienia powrócił do konspiracji, wyszukując nieujawnionych żołnierzy NZW oraz takich jak on, zwolnionych z komunistycznych więzień. Utworzył oddział zbrojny w okolicach wsi Głużek koło Mławy. W czerwcu 1957 r. po akcji na posterunek MO, w wyniku gadulstwa jednego z żołnierzy grupa została rozbita a Franciszek Cieślak został aresztowany i skazany na karę 5 lat więzienia. Wyrok odsiedział w całości na Mokotowie, w Siedlcach i Rawiczu. Latem 1962 r. wyszedł z więzienia, ale został przymusowo zesłany do Gdańska. Tam w sąsiadującej z hotelem robotniczym jednostce KBW zorganizował konspirację w systemie trójkowym, w celu dalszej walki z komunistami.

We wrześniu 1965 r. został aresztowany po raz trzeci i skazany przez Sąd Wojewódzki w Gdańsku na karę 12 lat więzienia. Został oskarżony o „założenie nielegalnego związku, mającego na celu działalność antypaństwową, polegającą na planowaniu gwałtownych zamachów na działaczy partyjnych, wysyłaniu do nich listów z pogróżkami oraz werbowaniu do tego związku innych osób”.

Na skutek długotrwałych zabiegów mec. Władysława Siły-Nowickiego i interwencji ks. Prymasa Stefana Wyszyńskiego, z powodu utraty zdrowia w kolejnych śledztwach jako inwalida został zwolniony w maju 1972 r.

Łącznie przesiedział w więzieniach Polski Ludowej za walkę o suwerenność i niepodległość Polski dwadzieścia jeden lat i sześć miesięcy. Stale był prześladowany i szykanowany, egzystował w nędzy, wymagał opieki i specjalistycznego leczenia. Po 1989 r. uzyskał rentę inwalidzką, ale w najniższym wymiarze.

Zmarł 3 lutego 1996 r.

Jest pochowany na cmentarzu parafialnym w Niedzborzu.

Cześć Jego pamięci!

5 lipca 2025 roku, w 72. rocznicę wymordowania Żołnierzy z Oddziału por. Wacława Grabowskiego ps. Puszczyk, odbyła się uroczystość upamiętniająca ich heroiczną walkę oraz tragiczną śmierć.

O godz. 14:30 spod Urzędu Gminy w Lipowcu Kościelnym wyruszył rajd pieszy do miejsca pamięci w Niedziałkach. Tam, o godz. 17:00, rozpoczęły się uroczystości wojskowe, które zakończyła msza święta polowa.

W wydarzeniu udział wzięli: kombatanci ŚZŻAK i NSZ, rodziny poległych Żołnierzy, parlamentarzyści, a także przedstawiciele władz samorządowych i państwowych.

Z całego serca dziękujemy wszystkim osobom i instytucjom zaangażowanym w organizację tej wyjątkowej uroczystości. Szczególne wyrazy wdzięczności kierujemy do rodzin Żołnierzy – za ich obecność i niezłomne świadectwo pamięci. Dziękujemy również społeczności lokalnej oraz gościom z kraju i zagranicy za wspólne oddanie hołdu naszym Bohaterom.

Wasza obecność to dowód, że historia żyje w naszych sercach.
Cześć i chwała Bohaterom! 🇵🇱

 

Mieli zniknąć z kart historii, ale przetrwali w naszej pamięci. Cześć i chwała bohaterom!

Powązki Wojskowe- Kwatera „Ł”, 2 listopada 2023 r.

 

^{Pani Krystyna Wydra urodziła się w rodzinie patriotycznej  Jana i Marianny Piotrkowskich. Rodzice byli rolnikami i gospodarowali we wsi Gatka w powiecie  mławskim. Miała dziewięcioro rodzeństwa. Mimo zdanych egzaminów do Liceum w Mławie w 1946 roku nie poszła do szkoły, bo rodziców nie było stać na stancję. W 1948 roku zawarła związek małżeński z Beniaminem Wydra i zamieszkała w domu męża w Ignacewie. W latach  1948 – 1952 młodzi małżonkowie Wydra, którym rodziły się dzieci pomagali żołnierzom  z wojskowego podziemia niepodległościowego z oddziału porucznika Wacława Grabowskiego pseudonim Puszczyk. Był to najgorszy okres stalinowski, kiedy za najdrobniejszą pomoc polskim patriotom niepodległościowym groziły okrutne tortury i śmierć. Wielokrotnie oddział Puszczyka  ukrywał się u  Państwa Wydrów. Małżonkowie Wydra  przyjęli  zasadę, że najbardziej chory żołnierz mieszkał w ich domu  i uchodził za kuzyna. Pozostałych siedmiu ukrywało się w stodole.  Żołnierze byli chorzy i słabi. Pani Krystyna  opiekowała się nimi, karmiła, zdobywała odzież, lekarstwa i była ich oparciem. Małżonkowie byli  łącznikami Puszczyka  i przenosili  informacje. Musieli działać bardzo ostrożnie, ponieważ donosicieli było dużo. Urząd Bezpieczeństwa odwiedzał kilkakrotnie ich domostwo, ale w tym czasie na szczęście nie było już żołnierzy. Po każdej wizycie Urzędu Bezpieczeństwa pani Krystyna biegła do lasu z ostrzeżeniem, pomimo małych dzieci w domu. Były też bardzo drastyczne sytuacje, kiedy donosiciele deptali im po piętach. Specjalnie wokół domu posadzili krzewy zasłaniające okna. Żołnierze Puszczyka byli szczególnie poszukiwani przez Urząd Bezpieczeństwa, bo stali się symbolem patriotycznego ruchu niepodległościowego na Mazowszu Północnym. Brali udział w dwóch zwycięskim akcjach : w odbiciu więźniów Urzędu Bezpieczeństwa w Mławie w 1945 roku i w akcji w Konopkach w 1952 roku. Wyznaczono za miejsce ich pobytu wysoką nagrodę.}

^{W 1962 roku zmarł mąż pani Krystyny, zostawiając ją z czwórką dzieci. Pracując na roli pani Krystyna sama wychowała i wykształciła dzieci w duchu patriotycznym. Nikomu nie opowiadała o żołnierzach oddziału Puszczyka, bo bała się szykan ze strony władzy i szkół jej dzieci. Twierdziła,  że to co zrobili z mężem dla żołnierzy Puszczyka to było ich   świętym  obowiązkiem  wobec uczciwych polskich patriotycznych żołnierzy.}

^{Pani Krystynie Wydra przyznano Medal „Pro Patria’’ za ogromną odwagę, determinację, poświęcenie i  poczucie obywatelskiego obowiązku wobec patriotów wojskowego polskiego podziemia niepodległościowego oddziału Puszczyka.}

Zapraszamy 5 lipca 2020 r. na uroczystą mszę św. w intencji Żołnierzy Oddziału Puszczyka do Kościoła Św. Mikołaja w Lipowcu Kościelnym.